maart 26, 2017 Bart van der Harst

Goede (be)doelen

‘Niet geschoten is altijd mis.’ De jonge vrouw bedoelt het goed. Zij belt namens Artsen zonder Grenzen. Of het even uitkomt? Eigenlijk niet. Als het gaat om een bijdrage voor het goede werk in het buitenland, dan kon zij haar tijd beter besteden. Ik was wat kortaf. ‘We zijn al donateur’.

Maar dat weet zij, de actie mikt juist op bestaande donateurs. ‘Mensen die begrijpen waar het om gaat.’ Natuurlijk, zij respecteert mijn standpunt, maar wil het toch even uitleggen. “Mag dat?’‘Hoe lang duurt het?’ vroeg ik, minder kortaf; iets in haar stem spreekt me aan.
‘Hooguit vijf minuten’ ziet ze haar kans schoon.
‘Je tijd gaat nu in’ gaf ik het startschot.

logo, www.artsenzondergrenzen.nl

Die kans pakt ze met volle overtuiging. Ze vertelt over het gebombardeerde kinderziekenhuis in Aleppo, ik had ervan gehoord? Over het verlies van  apparatuur en geneesmiddelen. Vooral het tragische verlies van omgekomen hulpverleners. En de consequenties van voor de zorg van de vaak te vroeg geboren baby’s, die al zo kwetsbaar zijn.
Dit leed kan niet overschat worden. Ik ga erin mee, hoe kon ik anders? Immers zelf vader van vier te vroeg geborenen die het dankzij goede ‘natale’ zorg – in het veilige Nederland – uitstekend redden.

Het gesprek waaiert uit naar onze – kennelijk gedeelde – zorg over de sfeer in de wereld. Zij vertelt me dat haar eigen moeder Syrische vluchtelingen in de buurt ondersteunt. ‘We waren vorige week uitgenodigd bij een Syrische vrouw met een jong kindje. Zij hadden na alle ellende onderweg een verblijfsvergunning. Zij wilde haar verjaardag vieren, even een blij moment, dat ze wilde delen met ons.’

Het is juist die menselijke maat, van individuele levens, waartegen machtspolitiek, economisch gewin en oorlog af als volstrekte waanzin afsteken. Daar zijn we het over eens, in de afronding van ons gesprek .

‘Fijn, dat ik het verhaal mocht vertellen. Nu zou ik u moeten vragen of u uw bijdrage voor Artsen Zonder Grenzen wil verhogen, al is het maar één euro extra. Maar u heeft uw standpunt al aangegeven, en dat respecteer ik. Maar ja, niet geschoten is altijd mis.’

‘Niet geschoten, mis? Liever raak willen schieten? Dat is een wat ongelukkige beeldspraak.’ merk ik half gekscherend op. ‘Het beste zou zijn als er nooit meer iemand schiet. Toch?’
Natuurlijk, en ze bedoelt het goed. Ze doet het ook goed. En iets in haar stem…

‘Weet je,’ zeg ik,  ‘ik overleg met mijn partner of we toch…’
‘Dat zou fantastisch zijn! Mag ik u  volgende week nog even  bellen?’
Goed, zei ik. ‘Maar ik sluit niet uit dat ik ons gesprek verwerk ik een blog.’

Het was een bijzonder gesprek. Vijf minuten? De timer  staat op ruim 22 minuten.
Maar wel voor het goede doel.

©

Bart C van der Harst / Gouda / Vander Harst Teksten 2017